ถ้าจะเอามาเปรียบเทียบกับโดจิน FGO นี่ อื้อหือ!!! ต่างราวฟ้ากับเหว ทั้งหน้าปก กระดาษ ลายเส้น เนื้อเรื่อง หน้าแถม เรื่องนี้ดีกว่าเห็นๆ — ผมเคยบอกไว้ว่า อยากเห็นโดจินที่คุณภาพเทียบเท่าการ์ตูนสำนักพิมพ์ สมกับราคาขายเองพิมพ์เองของมัน จากที่ตอนแรกผมประเมินการ์ตูนกลุ่มโดจินไว้ต่ำติดดินมาก ในคราวนี้ต้องกลับมานิยามความหมายของมันใหม่ซะเเล้ว

….แต่ก็แค่ในระดับนึงเท่านั้น

ตอนที่ตัดสินใจซื้อใหม่ๆ ผมซื้อเพราะไม่รู้เรื่องย่ออะไรมาก ตัวอย่างให้มาแค่นั้น ซึ่งพออ่านจบก็เข้าใจแจ้มแจ้งเลยว่าทำไมถึงไม่มีเรื่องย่อ อื้อหือ!!! มันเหมาะสำหรับแฟนหนังสือของแว่วกริ่งจริงๆนั่นแหละครับ ช่วงหลังนี่โคตรละครหลังข่าวเลย ข่าวดีคือ เล่มนี้มีส่วนสำคัญที่เนื้อเรื่องหลักไม่ได้บอกไว้ แต่ดันไม่ได้อยู่ที่เนื้อเรื่องหลักซะงั้น ต้องขอบคุณคนเขียนที่ตัดสินใจแง้มเรื่องย่อไว้แค่นั้น

เพราะผมอาจจะมองข้ามเล่มนี้ไปเลยก็ได้ แล้วมารู้สึกพลาดในภายหลัง

หน้าปกการ์ตูนควรแค่แก่การวางโชว์ในชั้นหนังสือมากๆ ลงสีได้น่ามองนานๆมาก เป็นการใช้สีเขียวอ่อนในภาพได้ร่มรื่นเป็นที่สุด รายละเอียดเยอะแต่สบายตามากๆ แม้แต่ในเล่มก็เช่นกัน สกรีนโทนถูกปรับให้เบาบางลงในส่วนที่ต้องเก็บรายละเอียดมากๆ โดยเฉพาะรายละเอียดเล็กๆอย่างผัดผัก ที่สามารถแยกได้ว่ามีอะไรอยู่ในนั้นบ้างเช่น เห็ด แครอทแกะสลัก ข้าวโพด ถั่วลันเตา บร็อคโคลี่ ไม่ใช่วาดกันได้ง่ายๆ เป็นจุดที่ต้องใช้ความตั้งใจสูงอย่างมาก นอกนั้น งานภาพยังคงความเป็นแว่วกริ่งกังสดาล ซึ่งวาดเส้นให้เรียบร้อยแบบนั้นได้ไงก็ไม่รู้ คือมีความตั้งใจในลายเส้นอย่างมากจนผมไม่กล้ารีวิวเรื่องนี้แรงๆเลย งั้นผมจะเพลามือแล้วกันนะ

บรรยากาศเรื่องเบาสบาย รื่นรมย์แบบเดียวกับหน้าปกเลย เกือบชวนให้นึกถึงการ์ตูนของ รัตนะ สาทิส ช่วงปี 2003 เนื้อเรื่องเหมาะจะอ่านเบาสมองได้ในระยะยาว แต่นี่มันเบาเกินไปแล้วว้อย!!!!! เป็นเรื่องของพี่น้องทะเลาะกัน เพราะน้องชายไม่กินผัก แล้วก็โกรธกันอีกทีเพราะน้องสามของเราไป Panty Flash น้องสองเข้า แล้วก็จบลงด้วยพล็อตละครหลังข่าว คือมันเป็น Side Story อย่างที่คนเขียนว่าจริงๆ ฟู่!!! คือผ่านมาก็ผ่านไป อาจจะหยิบมาอ่านแค่ 5-6 ครั้ง แล้วหยุดอ่านระยะยาว แฟนแว่วกริ่งอาจจะรู้สึกเลิฟลี่ที่ได้เห็นน้องสามเวอร์ชั่นมาดแมน อาจจะสะดุดตากับฉากเซอร์วิส ฉากเกือบโรแมนติก อันเป็นลูกเล่นที่เป็นเอกลักษณ์ของแว่วกริ่งกังสดาล ถึงมันจะไม่มากเท่าเล่มหลักก็ตาม  เรียกได้ว่างานภาพช่วยการ์ตูนเรื่องนี้เอาไว้ได้มากจริงๆ

โชคดีที่ว่า การ์ตูนสนุกในระดับหนึ่ง ไม่ดีไม่แย่ไปกว่ากัน เห็นจวกขนาดนี้แต่ไม่ใช่ว่าห่วยนะเฮ้ย!!! ถ้าจะจัดเรท คงอยู่ในเกณฑ์ดี ไว้อ่านฆ่าเวลา ซึ่งจริงๆมันก็ไม่คุ้มกับราคาพิมพ์เองขายเองอยู่ดี

การ์ตูนของโกสินทร์ตั้งแต่แว่วกริ่งเป็นต้นมา ถึงจะมีฉากเซอร์วิสตลกๆบ้าง แต่ก็ดำเนินเรื่องด้วยความเรียบง่ายสนุกสนาน แต่ความรู้สึกแบบนั้นอาจจะดรอปในโดเล่มนี้อยู่บ้าง มั่นใจว่าแฟนหนังสือจะเห็นพ้องต้องกันอย่างแน่นอนว่า เวอร์ชั่นหลักทำออกมาได้ดีกว่า — ในเล่มนี้ก็มีเซอร์วิสซุกซ่อนอยู่นั่นแหละ แต่รู้สึกว่าฉากเซอร์วิสเหมือนถูกกำหนดตำแหน่งไว้หลวมๆมากกว่าที่จะไหลไปตามเรื่อง อาจเพราะไม่ได้เดินเรื่องด้วยขุนทองละมั้ง ความพีคในการตบมุกมันเลยไปไม่สุดทางของมัน ตรงนี้ก็เลยเสียดายนิดหน่อย ในฉากที่เจ๊หนึ่งของเราถ่ายรูปน้องสองตอนหลับน้ำลายยืด ก็ไม่ได้เอามาต่อยอดเพิ่มเติมอีก ฉาก Panty Flash ของน้องสอง ยังตบมุกไม่เต็มอิ่ม ซึ่งก็เข้าใจท้องเรื่องนั่นแหละ ด้วยความที่คาแรกเตอร์น้องสามของเราอ่อนโยนเอามากๆ เลยไม่สามารถใส่ความสนุกเข้ามาได้อย่างเต็มที่ มันก็เลยเป็นสถานการณ์ธรรมดาในทันที

….ซึ่งมันส่งผลทำให้เนื้อเรื่องนิ่งไปด้วย

ในส่วนของแถม ประกวดเทพีระฆังทอง ก็เทสกรีนลงมานิดหน่อยให้รู้ว่านี่ของแถมเฉยๆนะ อันนี้ผมมองว่าเป็น รวมภาพตัวละครหญิงในชุดไทย+ข้อมูลตัวละคร ซะมากกว่า มีสาวๆเข้าประกวดอยู่ราวๆ 85% (55555+) ไว้เป็นของแถมไว้ชมความงามของแต่ละสาวแต่ละนาง ซึ่งถ้าไม่มีหน้าแถมพวกนี้มาด้วย ผมอาจให้เรตที่ต่ำกว่านี้ก็ได้

เอาจริงๆแล้ว ผมไม่ได้มีเกณฑ์รีวิวที่เข้มงวดอะไรขนาดนั้น ขอแค่ให้การ์ตูนสนุก ก็พอแล้ว แต่สิ่งที่สำคัญที่จะทำให้ผมรู้สึกพิเศษกับมันจริงๆ คือ จิตวิญญาณในผลงานที่สื่อให้เห็นถึงความตั้งใจ บางทีผมก็อยากรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับการ์ตูนเหมือนกันนะ ยิ่งเป็นโดจินแล้ว มันสามารถใส่ความคิดอิสระได้อย่างไร้ขีดจำกัด ซึ่งเมื่อรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร ผลลัพธ์มันก็จะเป็นแบบหนังสือเล่มนี้นั่นเอง (ถึงจะคิดว่า น่าจะไปได้ไกลกว่านี้ก็ตาม)

ก่อนจะจบรีวิว ผมขอลอกเนื้อความจากหน้าหลังของโดเล่มนี้ ซึ่งเป็นสาสน์สำคัญที่จะเป็นประโยชน์กับแฟนหนังสือแว่วกริ่งในอนาคต คิดว่าการติดตามข่าวสารจากคนเขียนด้วยตัวเองเป็นอะไรที่รวดเร็วกว่า ซึ่งจะทิ้งเพจเอาไว้ตามเคย เผื่อใครใคร่สนใจ———————————————————-

 สวัสดีครับ นักอ่านที่รักทุกท่าน ก่อนอื่นเลยผมต้องขอขอบคุณเป็นอย่างสูง
ที่ยังคงติดตามการ์ตูนเรื่อง “แว่วกริ่งกังสดาล” อยู่ ถึงแม้ว่าการ์ตูนเรื่องนี้
จะตัดจบไปตั้งแต่เล่ม 4 ก็ตาม แต่เรื่องราวที่ผมอยากจะเขียนก็ยังไม่ได้จบตามไปด้วย อย่าง “สามใบเถา” ที่อยู่ในมือคุณเล่มนี้ก็เป็น Side Story อันเป็นเนื้อหาเสริม
 ไม่ใช่เนื้อหาหลักของเรื่องแต่อย่างใด ซึ่งผมตั้งใจวาด
ออกมาให้แฟนๆ พี่น้องสามใบเถาได้อ่านกันคั่นเวลาระหว่างรอแว่วกริ่งเล่ม 5 นะครับ

ซึ่งถ้าจะให้พูดกันจริงๆแล้ว มันก็คือการทดลอง “ทำเอง ขายเอง”
ในฐานะนักเขียนการ์ตูนอิสระเป็นครั้งแรกของผมน่ะครับ
เพราะตั้งแต่ตัดจบที่เล่ม 4 ไป ผมก็ไม่ค่อยมั่นใจนักว่า
นักอ่านจะยังรออ่าน และให้การสนับสนุน มากน้อยแค่ไหน

ซึ่งไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร ผมก็ตั้งใจที่จะเขียนแว่วกริ่งต่อไป
จนกว่าเนื้อหาจะจบลงอย่างสมบูรณ์ ตามที่เคยให้สัญญาเอาไว้
ในปัจฉิมลิขิตท้ายเล่ม 4 อย่างแน่นอนครับ

สำหรับนักอ่านบางคนที่ถามผมว่า เรื่องแว่วกริ่งเนี่ยจะเขียนกี่เล่มจบ?
หรืออีกนานไหนกว่าจะออกถึงเล่มสุดท้าย ซึ่งผมขออนุญาตตอบ
เผื่อนักอ่านหลายๆคน ที่สงสัยแบบเดียวกัน เอาไว้ตรงนี้เลยนะครับ

คือ…ถ้าจะให้เขียนแบบเคลียร์ทุกปมในเรื่องจริงๆ
คิดว่าคงเขียนได้สักราว 10-13 เล่มครับ
ส่วนจะเขียนจนจบได้ช้าหรือเร็วนั้น ขึ้นอยู่กับยอดสั่งซื้อด้วยครับ
เพราะถ้ายอดพรีมากพอ ผมก็สามารถวาดแว่วกริ่งได้ยาวๆ
โดยไม่ต้องหยุดพักไปทำงานจ็อบอื่นๆ
เพื่อหารายได้เลี้ยงตัวเองและครอบครัวน่ะครับ

ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงอีกครั้งครับ แล้วพบกันใหม่เล่ม 5
ในชื่อ “แว่วกริ่งกังสดาล ภาคบทเพลงนกกาเหว่า” นะครับ

โกสินทร์ จีนสีคง
นักเขียนการ์ตูนอิสระ ผู้มีหัวใจและต้นฉบับที่ขาวสะอาด (555555+)

(สรุป 4/10)

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *