ไหนๆมันก็จะใกล้วันปล่อยผีแล้วทุกคน มันก็ต้องรีวิวการ์ตูนผีเซ่!!!! ถึงจะได้อารมณ์ — และนี่ก็ถือเป็นการเปิดประเดิมครั้งแรกจริงๆ ในการรีวิวการ์ตูนจากภาพยนตร์ ซึ่งจริงๆแล้วมันก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับภาพยนตร์ตรงไหน (อ้าว?) เพียงแต่นำบรรยากาศจากเรื่องสั้นแต่ละเรื่องมาสร้างสรรค์เป็นเรื่องใหม่เท่านั้น — ซึ่งแต่เดิมนั้น 5 แพร่ง ฉบับภาพยนตร์เป็นการรวมเรื่องสั้น 5 เรื่อง แน่นอนเวอร์ชั่นการ์ตูนมันก็ต้อง 5 เรื่องเหมือนกันนั่นแหละ!!!

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดเล่มมาก็โหดเลือดสาดเลยด้วย Dead On The Beach (เอนก ร้อยแก้ว) การ์ตูนซอมบี้บนชายหาด ความหมายก็ตรงตามตัวอักษรเลย 555+ (เพราะ dead แปลว่า คนที่ตายแล้ว แต่จริงๆ เรามักจะเรียกซอมบี้ว่า undead กันซะมากกว่า) ซึ่งดัดแปลงมาจากเรื่อง Back Packer ในห้าแพร่งนั่นเอง (ในธีมนักท่องเที่ยว) — แน่นอนว่า บรรยากาศนั้นย่อมเป็นที่คุ้นเคยในคอหนังสยองขวัญเกรด B ที่มักจะเน้นนม เน้นความแหวะ อยู่แล้ว ซึ่งก็ทำออกมาได้โหดสะใจสุดๆ ไส้ไหลตัวขาดกันจะๆเลย ได้อารมณ์หนังสยองขวัญเก่าๆของ Peter Jackson อย่าง Braindead แบบเห็นภาพชัดเจน (แหวะ!!) ใครชอบแนวนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็น่าจะชอบอยู่ไม่น้อย เนื้อเรื่องก็เป็นแนวกลุ่มนักท่องเที่ยวดวงซวยที่ดันไปเที่ยวเกาะที่มีซอมบี้อาศัยอยู่ พอหลังจบแผ่นดินไหว ซอมบี้ก็เริ่มออกมากินเหยื่อทีละคนๆ (ก็กลุ่มเดียวกับที่อยู่ในถ้ำปิดนั้นแหละ ที่ร้องอื้อ อื้อ) — ถึงในส่วนของเนื้อเรื่องเหมือนจะมีเบื้องลึกอะไรให้น่าค้นหา แต่มันก็ยังไม่ละเอียดเท่าไหร่ แต่ก็พอจะเดาได้ว่า นักท่องเที่ยวชุดเก่าน่าจะล่อซอมบี้มาที่ถ้ำ แล้วระเบิดปากถ้ำเพื่อกันซอมบี้ไม่ให้ออกมากินเหยื่อได้ แต่โชคร้ายที่เกิดแผ่นดินไหวพอดี หินถล่ม ซอมบี้ก็เลยออกมาได้ แล้วก็ขย้ำนักท่องเที่ยวชุดใหม่ ตายคาที่ คิดว่าถ้าคนเขียนทิ้งปมให้ชัดเจนยิ่งขึ้น มันจะน่าสนใจยิ่งกว่านี้

แต่อ่านแล้วมันมีความรู้สึกว่า คนเขียนน่าจะดัดแปลงเรื่องออกมาได้อลังการกว่านี้ รู้สึกอยากเห็นคนเขียนทำการ์ตูนเรื่องยาวแนวกลุ่มคนเอาตัวรอดจากฝูงซอมบี้สุดๆ ผมเชื่่อว่าด้วยอารมณ์ขัน (แบบไม่ awkward ในงานหลังๆ) และกลิ่นอายหนังสยองเกรด B ที่คนเขียนยึดมั่น มันน่าจะออกมาแบบ The Walking Dead ได้แน่ๆ

…อันนี้จะไม่พูดก็ไม่ได้ จริงๆแล้ว มันเคยมีดราม่าเกิดขึ้นที่ว่า เอนก ร้อยแก้ว ไปขโมยสไตล์ภาพของอุนจิ อีโต้ มาใช้ ซึ่งคนเปิดโปงก็ไม่ใช่ใคร — Ancienttear C. Zanael นั่นเอง 5555+ (เขาว่ากันว่าผีย่อมเห็นผีด้วยกันก็คงจะจริงล่ะเนอะ จะแฉอะไรก็นึกถึง Becassine ด้วยเฮ้ย!!!) ซึ่งจริงๆแล้ว การเริ่มต้นลองผิดลองถูก มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร ตอนนั้นเอนกก็เพิ่งจะเขียนการ์ตูนผีเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกด้วย ก็เลยเกร็งกับมันมากเกินไป จนไม่มีความมั่นใจในลายเส้นตัวเอง ก็เลยต้องทำแบบนี้ ซึ่งดูๆแล้ว ลายเส้นมันมีกลิ่นอายของเอนกกับจุนจิแบบครึ่งต่อครึ่งอยู่นะ ไม่ได้เหมือนอะไรขนาดนั้น ถ้ามั่นใจในลายเส้นของตัวเองตั้งแต่แรก มันก็จะออกมาแบบเรื่อง Keep In Touch (อยู่ในรวมเล่ม Horror Hours เล่ม 1) นั่นเอง ซึ่งเรื่องนั้นผมโคตรชอบมากจริงๆนะ

แต่ก็อยากจะบอกว่า การลอกสไตล์ภาพคนอื่นมาเป็นของตัวเองแบบนี้ มันไม่เป็นที่ยอมรับต่อนักอ่านซักเท่าไหร่ ลองไปอ่านใน pantip หรือเว็บอื่นๆดูก็ได้ เค้าจวกกันอย่างเละเลย — พยายามหลุดออกมาให้ได้ แล้วสร้างสไตล์ภาพที่เป็นตัวของตัวเองกันซะ!!!
————————————————————–

 นอกเหนือจากการ์ตูนไฮไลท์ที่ทำให้ต้องรู้สึกผิดหวัง ก็ยังเหลือเรื่องสั้นอีก 4 เรื่อง ที่อาจจะกู้หน้าได้บ้าง แต่เปล่าเลย เจ้าของเก่า (วิษณู นิจปิยะนันท์) กลับให้ความรู้สึกสยองเบาๆ เหมือนเรื่องสั้นคั่นเวลาทั่วไป ไม่ค่อยโดดเด่นอะไรมาก และ เส้นทางสายมรณะ (ณัฐพล อยู่วิทยา) ที่รู้สึกว่าสไตล์ภาพของเขายังไม่ทำให้เรารู้สึกสยองจริงๆได้ซักเรื่อง แต่มักจะรอดมาได้เพราะช่วงท้ายของเรื่องตลอด โชคดีที่ว่า ผลงานของนักเขียนหน้าใหม่ในขณะนั้นอย่าง หนังผี (เกษม อภิชนตระกูล) ที่ถึงแม้ว่าจะวาดตัวละครออกมาได้แย่ที่สุดอย่างที่เจ้าตัวว่าเอาไว้ และบางทีก็วาดฉากแบบลวกๆ แต่เอาเข้าจริงแล้ว มันกลับทำหน้าที่ของการ์ตูนสยองขวัญได้ดีที่สุด ซึ่งหลายๆหน้าก็ให้บรรยากาศที่ชวนขนลุกอย่างมาก มีการถมเงามืดสลัวๆแบบเข้าใจรูปแบบของมัน ทำให้มันได้อารมณ์ที่หลอนๆโหวงๆ เหมือนกำลังเดินในบ้านผีสิงคนเดียวเลยยังไงยังงั้น (ในขณะที่การ์ตูนสองเรื่องแรกในย่อหน้านี้จะเน้นไปที่สกรีนโทนน้ำหนักเทา ซึ่งทำให้ภาพรวม บรรยากาศออกมาดูไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่) วาดผีก็ออกมาหลอนใช้ได้เลย (แต่บางช่องก็ตลก) — แต่ที่ควรจะชื่นชมกันจริงๆ ในส่วนของลายเส้นนั้น เห็นได้ชัดว่าคนเขียนมีความดิ้นรนสุดชีวิต พยายามที่จะให้งานมันออกมาดีที่สุด ซึ่งดูแล้ว น่าจะทำการบ้านมาหนักหน่วงด้วยแน่ๆ งานมันเลยออกมาดูเต็ม ซึ่งช่วยทดแทนลายเส้นจริงๆที่ยังไม่ดีพอได้อย่างแนบเนียน — ในส่วนของเนื้อเรื่อง เป็นแนว Footage เล่าเรื่องผ่านหน้าจอกล้องวิดีโอ เจอผีตามรายทาง ก่อนที่จะจบหักมุม ซึ่งรู้สึกหลอนติดหัวเลยแหละ

จนมาถึงโค้งสุดท้ายที่แน่นอนว่า ทุกคนจะต้องรู้สึกเซอร์ไพรซ์แน่ๆ ใช่แล้ว!!! เพราะชื่อคนเขียนนี่เอง เพราะที่ผ่านมา เจ้าตัวมักจะทำแต่การ์ตูนแนวดนตรีมาโดยตลอด (ทั้ง Let’s Rock/ Cross Road/ และแว่วกริ่งกังสดาล) — ผีเสื้อ (โกสินทร์ จีนสีคง)จึงเป็นเรื่องสั้นเรื่องแรก (รึเปล่าวะ?) ของเจ้าตัว ในฐานะการ์ตูนผี แต่ทว่ามันกลับออกมาตรงกันข้ามกับ 4 เรื่องแรก เพราะเรื่องนี้มันจะหนักไปทางแฟนตาซีซะส่วนมาก สัมผัสได้ว่าคนเขียนน่าจะได้แรงบันดาลใจเรื่องนี้มาจากความฝันแน่ๆ เพราะผมก็เคยฝันประมาณนี้นี่แหละ (ผมฝันก่อนที่จะได้อ่านเล่มนี้ซะอีก) ซึ่งเรื่องในความฝันส่วนมากมักจะแปลกพิลึกอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ พอเขียนออกมาเป็นเรื่อง มันก็เลยออกมาหลุดโลกสุดๆ เน้นขายไอเดียและความอบอุ่นล้วนๆ มากกว่าที่จะขายความน่ากลัว (แต่ตอนจบก็ขนลุกเบาๆอยู่นะ) — แต่ไม่รู้สิ จนแล้วจนรอด ผมว่าเนื้อเรื่องมันออกมาไม่เข้ากับเล่มเลย เหมือนหลุดคอนเซ็ปต์ออกมานอกโลกจนเกินไป ก็เลยทำใจให้ชอบมันไม่ได้จริงๆ สัดส่วนคุณภาพของการ์ตูนในเล่มที่ว่ามันเละอยู่แล้ว มาเจอเรื่องนี้เข้าไป กลับเละยิ่งกว่าเดิมอีก

คอนเซ็ปต์มั่วทั่งเล่มขนาดนี้ ยังจะปล่อยผ่านไปได้อีกเรอะ!!!? โชคดีที่ว่าในส่วนของเนื้อเรื่องนั้นไม่ได้แย่อะไร เพียงแต่มันไม่ดีพอแค่นั้นเอง ถ้าพยายามรัดกุมกับคอนเซ็ปต์ให้มากกว่านี้ เรียกนักเขียนมาวางแผนงานกันเลยว่าจะเอายังไง ภาพรวมก็คงจะไม่ออกมาเละขนาดนี้
เรื่องที่ชอบมากที่สุด/ หนังผี (เกษม อภิชนตระกูล)/ เรื่องเล่าบนเส้นทางสายมรณะ (ณัฐพล อยู่วิทยา)
เรื่องที่ชอบน้อยที่สุด/ ผีเสื้อ (โกสินทร์ จีนสีคง)

(สรุป 6/10)

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *