ข้าคือฮีโร่ เป็นการ์ตูนที่นำซอบบี้มาใช้เป็นเงื่อนไขของหายนะในเรื่องครับ เรียกได้ว่าเป็นหายนะหลักๆ ในเรื่องนี้เลย จวบจนโลกจะสิ้นกันเลยทีเดียว จริงๆ ซอบบี้แบบนี้เราอาจเคยชินกันไปบ้างแล้ว เพราะโดยรวมเป็นซอบบี้ที่ไม่ได้แหวกแนวซักเท่าไหร่(ส่วนบทเล่มท้ายๆ ไม่รวมนะ555) ซึ่งทำได้ดีสมเป็นซอมบี้ครับ แต่พระเอกตัวจริงของเรื่องนี้ในสายตาผมกลับเป็นตัวคนอย่างพระเอกและนางเอกที่มีเรื่องราวให้คิดและเรียนรู้แบบแผนของคนที่มีชีวิตได้เป็นอย่างดีในเรื่องนี้ครับ

ฮิเดโอะ คือหนุ่มวัย 35 ปีคนนึงที่เราจะเรียกว่าธรรมดาดีหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ ก็เขาเป็นอดีตนักวาดการ์ตูนที่ตอนนี้ต้องมาทำงานเป็นผู้ช่วยแทนที่จะเขียนเรื่องของตัวเองอย่างที่หวัง และตัวเขาเองก็มีโลกในจินตนาการเหมือนคนทั่วไป แต่อาจมากไปนิดตรงที่โลกของเขาจะมีรุ่นน้องออกมาพูดคุยกับเขาและตัวพิลึกอะไรมากมายที่อยู่แต่ในหัวเขา ไม่มีใครเห็นด้วยหรอกนะ และก็ออกธรรมดาที่เขาก็ย่อมมีงานอดิเรกบ้าง ซึ่งงานที่ว่าก็คืองานยิงปืน อะอย่าคิดว่าเป็นปืนเถื่อนนะเพราะเขาทำตามกฎหมายเรียบร้อยขอทะเบียนอะไรจากรัฐมาแล้วจ้า และเขาจะทำการซ้อมยิงปืนตามระยะที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน ไม่ได้เอาปืนมาพกหรือยิงใครหรอกนะ อย่าคิดมาก

ตัวฮิเดโอะมีแฟนเป็นสาวแว่นอยู่คน แม้จะมีปากเสียงกันบ้างตามปกติทั่วไปและกดดันบ้างเพราะเขาอายุตั้ง 35 แต่ยังไม่มีอะไรหลายๆอย่างอย่างที่เขาวางแผนกันไว้ แต่ทะเลาะกันเมื่อไหร่ก็จะคืนดีกันได้

จนวันนึงหลังจากทะเลาะกันขึ้นมา เขาก็มุ่งหน้าไปของ้อคืนดีที่บ้านของเธอเพียงแต่วันนี้เขาต้องพกปืนและลูกปืนเพื่อไปซ้อมยิงปืนตามกำหนดการ และเขาได้แวะหาแฟนสาวที่บ้านก่อน เมื่อเขาเรียกหาแฟนของเขาและไม่มีเสียงตอบ ด้วยความเป็นห่วงเพราะก่อนหน้านี้แฟนสาวไม่สบายนั้นทำให้เขามองหน้าลอดช่องส่งจดหมายเข้าไปในบ้าน ฉับพลันหลังเขาเรียกชื่อเธอหลายๆครั้ง เขาก็เห็นเธอลุกขึ้นมา แต่สภาพที่ลุกมานั้นเหมือนสิ่งที่ไม่ใช่เธอและสิ่งนั้นก็พุ่งมาหา ฮิเดโอะ จังพร้อมกับการอ้าปากกว้างเพื่อจะกัดเข้าที่ร่างกายของ ฮิเดโอะ นั่นเอง

นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ครับ ซึ่งสิ่งที่เรื่องนี้มีมากกว่าการ์ตูนซอมบี้เรื่องอื่นๆ ในสายตาผมก็คือการเล่าด้วยทัศนะคติแบบคนทั่วไปและญี่ปุ่นจริงๆในเรื่องนี้ครับ เราจะไม่เห็นตัวละครมีพลังพิเศษอะไรในการต่อต้านซอบบี้ อาวุธข้างตัวคือสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ในเรื่องนี้ ความแปลกใจหรือรับมือสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ทันคือเรื่องปกติที่เราจะเห็นในเรื่องนี่เช่นกัน เพราะเราคงทำตัวไม่ถูกถ้าเห็นคนที่อยู่ข้างหน้าจู่ๆก็โดดเข้ามากัดเราในขณะที่ทุกอย่างยังดูปกติมากครับ
ผมชอบตัว ฮิเดโอะ ในแง่ความเป็นคนญี่ปุ่นสูงนะครับ เราจะเห็นพฤติกรรมของชาวญี่ปุ่นที่ถ่ายทอดมายังตัวฮิเดโอะ แบบที่จะไม่ได้เห็นในคนไทย อย่างเดินเข้าไปในร้านที่ร้างจากผู้คนเพราะซอบบี้อาละวาด เมื่อเจอสินค้าที่ต้องการก็จะเลือกแต่ที่เงินตัวเองซื้อได้ และวางเงินไว้ ทั้งๆที่สถานะการณ์ตอนนั้นจะมีใครมาว่าเขา หรือจับเขาที่เอาของในร้านไปนะเหรอ ไม่มีหรอกครับ หรือแม้แต่ตอนที่เขาต้องใช้ปืนยิงซอบบี้ไป เขาก็ยังกังวลว่าถ้าซอบบี้ตายและอนาคตมีการสืบสวนเขาอาจถูกจับก็ได้ทั้งๆที่เขาต้องยิงเพื่อเอาชีวิตรอด หรือแม้แต่การจะให้ปืนกับคนอื่นยืมนั้นเป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ ไม่ใช่เพราะอะไรครับ เพราะคนอื่นนอกจากเขาไม่มีใบอนุญาตในการพกหรือยิงปืน เฮ้ย ในสถานการณ์ซอบบี้อาละวาดแบบนี้มีใครสนเรื่องใบอนุญาตการพกปืนหรือเปล่า ไม่นะ 5555

ผมว่าตัวละครต่างๆ สะท้อนบริบทของชาวญี่ปุ่นได้เป็นอย่างดีมากๆครับ ในขณะเดียวกันก็มีตัวละครหลายตัวมากที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์อย่างเรา ในโลกที่ต้องเอาตัวรอดทั้งจากซอมบี้ หรือคน หรือสภาพแวดล้อมที่พังทลายลงไปนี้ การทำความเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นบางทีมันก็ยากเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะยอมรับได้ไม่ใช่หรือครั

ขณะที่ตัวเอกอย่างซอมบี้ ผมชอบการเกิด การไล่กัดของเรื่องนี้มากนะครับ ให้ภาพที่น่ากลัว ตกใจอย่างกะทันหันได้ ไม่ใช่แค่น่าเกลียดอย่างเดียวนะครับ มันมีเรื่องของการนำเสนอรูปแบบต่างๆของซอบบี้ที่สร้างความตะลึงพอๆ กับความกลัวหรือความแปลกใหม่ด้วยนะครับ แม้ไม่ใช่ทั้งหมดของซอบบี้ที่แตกต่างแต่แม้จะไม่แตกต่างหรือซ้ำกับที่เราเคยเห็นแต่มันก็ยังคงสร้างความน่ากลัวให้คนอ่านอย่างผมได้เป็นอย่างดีครับ และการใส่ความเป็นคนญี่ปุ่นที่มักจะทำอะไรอยู่ในกรอบซ้ำๆ ห้ามนอกรอบหรือห้ามนอกกิจวัตรประจำวันที่ตัวเองทำอยู่นี้ ใส่ไปหลังจากติดเชื้อเป็นซอมบี้ด้วยนั้นทำให้ผมสนุกและตลกแบบร้ายๆ มากเลยนะครับ ซึ่งจุดนี้สร้างความสนุกให้กับคนอ่านอย่างผมมากครับ

สิ่งที่เป็นปัญหาหลักๆของเรื่องนี้เท่าที่อ่านจบมาก็จะมีการประคองเรื่องให้ออกมาแล้วคนอ่านอย่างเราไม่ขัดใจนะครับ การที่ให้ตัวละครอย่างพระเอกเราเดินทางเพื่อหาคำตอบและมีชีวิตให้รอดในสภาพที่ทั้งญี่ปุ่น(หรือโลก)มีแต่ซอมบี้ และเดินทางไปกับสาวม.ปลายน่ากินอย่าง ฮิโรมิ ไปได้อย่างน่าตื่นเต้นที่เจอทั้งซอบบี้และคนที่ต้องการเอาชีวิตรอดให้ออกมาดูน่าสนใจไม่น่าเบื่อ ไปทั้งเรื่องนั้น

หากจะมองกันจริงๆ ก็ไม่ได้ง่ายนะครับ เพราะมุกการเอาตัวรอดมันมีให้เล่นไม่มากและไม่นานครับ การที่ผู้เขียนใส่อะไรบางอย่างให้ทั้งคู่ที่รอดอยู่ได้มีสิ่งพิเศษหรือข้อสงสัยว่าทำไม นั้น เป็นจุดที่ผมยอมรับได้นะ แต่ก็มีปัญหาครับเพราะมันทำให้พอดำเนินไปซักพักแล้วมันหาคำตอบหรือจุดลงไม่ได้ รวมถึงช่วงท้ายๆเล่มที่พยายามเฉลยว่าจริงๆ แล้วซอมบี้มันมาจากไหนนั้น หลายๆคนก็คงขัดใจไม่มาก็น้อยเหมือนกัน แต่ก็อย่างที่บอกสำหรับผม ผมยอมรับได้ประมาณนึงก็เลยมีปัญหาไม่มากกับการอ่านให้จบครับ

ลายเส้นเป็นอีกเรื่องที่ขอพูดซักหน่อยนะครับ ผมไม่ได้รู้สึกชอบอะไรเป็นพิเศษในลายเส้นแบบนี้นะครับ จะว่าไงดี ไม่โดดเด่น แต่ก็ไม่มีอะไรให้ตำหนิเท่าไหร่ครับ วาดผู้ชายเป็นผู้ชาย ผู้หญิงจะว่าสวยไหมก็ไม่สวยในสายตาผมเท่าไหร่ วาดซอบบี้ก็ออกมาน่ากลัวดี สรุป วาดสาวๆไม่ค่อยสวยนะ 555 แต่เป็นรายเส้นที่ผมว่าเข้าได้ดีกับเนื้อเรื่องแนวแบบนี้เหมือนกันนะครับ ที่สำคัญคือฉากหลังหรือฉากในแต่ละตอนผมว่าทำออกมาได้เป็นอย่างดีเลยแหล่ะครับ เต็มไปด้วยรายละเอียดและดีเทล์ที่ทำให้ภาพช็อตๆนั้นสมบูรณ์อย่างมากครับ

โดยรวมๆ ผมค่อนข้างชอบเรื่องนี้นะครับ และผมเองเป็นอีกหนึ่งคนที่ค่อนข้างโอเคกับการจบแบบเรื่องนี้แม้จะมีคนหลายๆคนไม่ชอบก็ตามครับ ซึ่งผมว่ามันธรรมดานะที่การ์ตูนในเรื่องๆนึงจะมีตัวละครที่เราชอบหรือไม่ชอบ หรือเนื้อเรื่องบางส่วนโอเค บางส่วนไม่ใช่หรือไม่เมกเซ้นอย่างที่เราคิด การทำให้การ์ตูนเรื่องนึงสนุกไปตลอดทั้งเรื่องเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยนะครับ แต่สำหรับผม เรื่องนี้มันก็อ่านสนุกใช่ย่อยนะครับ เล่มแรกๆนี่พีคมาก แม้ตอนท้ายๆจะดรอปลงแต่เป็นอะไรที่เราต้องเข้าใจในเนื้อหาแนวนี้ประมาณนึงครับ

ข้าคือฮีโร่ เขียนโดย อHanazawa Kengo ในไทย สนพ สยามอินเตอร์ จะเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์นะครับ ออกมา 22 เล่มจบเรียบร้อยแล้วครับ มือหนึ่งน่าจะยังหาได้อยู่นะครับ โดยรวมเรื่องนี้เปิดตัวออกมาได้อย่างน่าสนใจครับ ช่วงเล่มแรกๆ สนุกมาก กลางๆ มีปมให้คิด ตัวละครทั้งปกติแบบชาวญี่ปุ่นและสุดโต่งไปเลยนั้นมีอยู่ครบถ้วนในนี้ พลังพิเศษหรือเงื่อนไขที่ดูแตกต่างใส่ลงมาในเรื่องนี้บ้างแต่ไม่แย้งกับเนื้อหามากครับ แม้จุดจบของเรื่องจะเป็นอีกเรื่องที่หลายๆคนเถียงกันอยู่ แต่สำหรับผมนี่คือการ์ตูนซอมบี้อีกเรื่องที่สนุก มีอะไรให้ขบคิดในแต่ละตอน มีทั้งสิ่งที่ชอบและไม่ชอบอยู่รวมกันในเรื่องนี้ แต่ยังไงผมก็ยังเชียร์ให้ทุกท่านอ่านเรื่องนี้กันนะครับ น่านะ อ่านกันเถอะ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *