เรื่องนี้เริ่มต้นเรื่องด้วยการเดินทางของหนุ่มชื่อยูตะที่ตามหาสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเงือก จนเขาได้เข้าไปสู่หมู่บ้านลึกลับแห่งนึงที่มีแต่หญิงสาวอยู่แต่เพียงแค่ได้พบหน้าคนในหมู่บ้าน คนเหล่านั้นก็ทำการสังหาร ยูตะทันทีอย่างไม่รีรอ ปลายอาวุธที่เสียบใส่ร่างของยูตะทำให้ทุกคนแน่ใจได้เลยว่าเขาตายแน่ๆ ร่างของเขาถูกนำไปทิ้งไว้ที่แห่งหนึ่ง และขณะที่ทุกคนได้จากไปจากจุดนั้น ไม่นาน ยูตะก็ลุกขึ้น พร้อมกับทิ้งคำถามให้เราคิดว่า ทำไมเขาถึงยังไม่ตาย และ ทำไมคนในหมู่บ้านแห่งนี้ถึงทำการฆ่าคนอย่างไม่มีสาเหตุเช่นนี้ และยูตะจะนำพาพวกเราไปรู้ถึงเหตุผลของการตามหานางเงือกของเขาและความเป็นมาของหมู่บ้านแห่งนี้.

เรื่องนี้เป็นผลงานของ อ.ทากาฮาชิ รูมิโกะ นักวาดมังงะผู้มีผลงานอย่างมากมายเราจะคุ้นเคยกับผลงานดังๆอย่างเช่น ลามู ทรามวัยจากต่างดาว, อิกโคคุ บ้านพักหรรษา, วนาแห่งเงือก, รันม่า ½, ฤทธิ์หมัดเสือหิว, อินุยาฉะ, รินเนะ เพราะอ.รูมิโกะ เป็นนักวาดระดับตำนานซึ่งปัจจุบันก็ยังคงวาดผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง และได้รางวัลต่างๆ อย่างมากมายครับ เรื่องผลงานเราคงไม่พูดถึงกันตอนนี้เพราะแต่ละเรื่องมีดีเทล์มากมายให้เราพูดถึงกันครับ

และในเรื่องนี้เป็นอีกหนึ่งผลงานในช่วงแรกๆ ที่นำเสนอเกี่ยวกับความเชื่อในเรื่องของเงือกผ่านตัวละครอย่างยูตะ ซึ่งในเรื่องนี้ ยูตะนี้เป็นคนที่ได้กินเนื้อนางเงือกทำให้เขาไม่แก่ไม่ตาย ซึ่งแน่นอนครับนี่เป็นสิ่งนึงที่มนุษย์หลายๆคนบนโลกใบนี้ต้องการ อมตะ การไม่แก่ตาย แต่ในเรื่องนี้ความอมตะที่ยูตะได้รับมานั้นทำให้เขาพบกับความโดดเดี่ยว การได้เห็นคนรักตายไปเรื่อยๆ นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลย เขาจึงมุ่งหน้าหานางเงือกอีกครั้งเพราะเขาเชื่อว่า นางเงือกพวกนี้จะนำพาความตายที่เขาต้องการมาให้เขาได้ครับ

ในเรื่องนี้เราจึงได้เห็นการเดินทางและความทุกข์ในขณะเดียวกันก็ต้องเจอกับคนที่ต้องการความอมตะนี้เช่นกัน เนื้อหาจึงพัวพันกับการต่อสู้และนางเงือกที่ในเรื่องอ่านแล้วรู้สึกได้นะว่า อ้าวสรุปมันหานางเงือกได้ง่ายดีเนอะ 5555และในขณะเดียวกันเขาก็ต้องเจอกับคนที่ได้กินเนื้อนางเงือกและคงอยู่ด้วยเจตจำนงที่แตกต่างจากเขาครับ.. จากมุมมองผมที่ได้อ่านเรื่องนี้ เรื่องนี้มีการนำความไม่อยากตายและอยากตายมานำเสนอโดยผ่านตัวละครอย่างยูตะได้ดีประมาณนึงครับ ผมอาจจะไม่รู้สึกว๊าว กับเรื่องนี้มาก อาจด้วยเราได้อ่านอะไรที่เกี่ยวกับความตายและชีวิตอมตะมาพอสมควรแหล่ะ แง่มุมในการเสนอเนื่องด้วยเรื่องนี้มันเก่ามากประมาณนึง มันเลยไม่แตกต่างจากเรื่องอื่นๆ ที่ถูกนำความคิดแบบนี้มาเสนอให้เราอ่านบ้างแล้วครับ แต่ถ้าลำดับการอ่าน เราได้อ่านเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกๆ ความคิดอาจมีเปลี่ยนบ้าง(มั้ง)ก็ได้ครับ

ด้วยเนื้อเรื่องที่เป็นตอนไม่ยาวนัก มันทำให้ผมจับทางในการดำเนินเรื่องได้อย่างไม่ยากเย็นครับ การผูกเรื่อง ดำเนินเรื่องถือว่าไม่เกินการคาดเดา ความอ่อนของการดำเนินเรื่องเยอะกว่าที่ผมคิดเอาไว้นะ ด้วยเรื่องนี้เขียนออกแนวซีเรียสเล็กน้อย มากกว่าให้ดูฮา ซึ่งผมอาจจะติดภาพลักษณ์แนว ฮาๆของอ.เขามากไปก็ได้ครับ หลายอย่างในเรื่องนี้จึงยังไม่ปังเท่าที่ควรครับ

ตำนานนางเงือกนี้ เล่มที่ผมอ่านออกโดย สนพ วิบูลย์กิจครับ เป็นฉบับก่อนลิขสิทธิ์ ซึ่งผมเข้าใจว่าหลังจากนั้น ทางสนพ สยามอินเตอร์คอมมิค ก็ได้พิมพ์ฉบับ ลิขสิทธิ์ออกมาในชื่อ วนาแห่งเงือกครับซึ่งไม่ว่าจะพิมพ์ไหน ก็หายากเหมือนกันครับและแม้เรื่องนี้จะเล่มเดียวจบ ก็ตามแต่มันมีเล่มต่ออีกเล่มนึงครับ ในชื่อเรื่อง รอยแผลแห่งนางเงือก ซึ่งถ้าท่านได้อ่านเล่มนั้นแล้วก็จะพบว่าเป็นเรื่องราวของยูตะเหมือนกัน แต่ไม่ซ้ำตอนกันครับเพราะฉะนั้นใครได้อ่านเรื่องนี้แล้วก็ควรหาเรื่องรอยแผลแห่งนางเงือกอ่านด้วยเช่นกันครับ

ตำนานนางเงือกเล่มนี้นั้น สำหรับผมอาจเป็นผลงานที่ธรรมดาไปถ้ามองว่าออกจากปลายปากกาของอ.เขา ด้วยความอ่อนในหลายๆเรื่อง แต่ถ้ามองว่านี่คือหนึ่งในคอลเลคชั่นของอขาและมองว่านี่คือผลงานที่พูดถึงความตาย ชีวิตอมตะ โดยผ่านเรื่องเล่าเกี่ยวกับการได้กินเนื้อนางเงือก ผมว่าก็ดูน่าสนใจดี ส่วนที่ว่าจะชอบหรือไม่นั้นผมแนะนำให้ลองอ่านดูครับ น่าจะตอบคำถามนี้ได้ในแง่มุมของท่านเองครับ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *