เรามาพูดถึงเนื้อเรื่องย่อหน่อยนะครับ เรื่องนี้พูดถึง นักโทษประหาร รหัส 042 ชื่อ ทาจิมะ เรียวเฮย์ ที่ถูกเลือกมาทำการทดลองที่จะคืนนักโทษให้เข้าสังคมแทนการถูกฆ่า โดยทำการควบคุมพฤติกรรมโดยการฝังชิปพิเศษอันนึงไว้ที่สมอง ซึ่งหากเจ้าตัวมีอารมณ์โกรธ หรืออยากฆ่าหรือทำร้ายร่างกายผู้อื่น ความตื่นตัวเหล่านี้ที่ถึงระดับนึงจะทำให้ ชิปนี้ระเบิดและสังหารเจ้าตัวทันที โดยการทดลองครั้งนี้ มี ชีนะ และคณะเป็นผู้ควบคุมและดูแล โดยเลือกสถานที่ที่ทดลองคือโรงเรียนแห่งนึง

การที่เรียวเฮย์ถูกเลือกมาเป็นนักโทษทดลองนั้น ก็เพราะตัวเรียวเฮย์นี้มีคุณสมบัติหลายๆอย่างที่ ชีนะ ดูแล้วเหมาะสม อย่างเช่น หน้าตาบุคลิก ความผิดที่ได้ฆ่าคนตายคาเวทีการต่อสู้ของเหล่ายากูซ่ากว่า 7 ซึ่งเกิดจากอดีตที่ คุมเครือของเขา เพราะเขาเองเคยถูกลักพาตัวตอนอายุ 8 ขวบ เมื่อเขากลับมาได้ เขาก็ไม่เคยบอกว่าเกิดอะไรขึ้น มีเพียงบาดแผลตามตัวที่เป็นตัวบอกเรื่องราวว่าเขาเจอเรื่องเลวร้ายมา สิ่งเหล่านี้ทำให้ชีนะ ดูว่า เขาเป็นฆาตกรที่ไม่ได้เกิดจากสันดานที่เลวร้าย จึงมีความเป็นไปได้ที่เมื่อเขาได้สัมผัสกับความมีชีวิตชีวา สัมผัสกับผู้คนรอบข้าง จะทำให้เขากลับมาเป็นผู้มีสามัญสำนึกแบบคนปกติทั่วไป

ซึ่งเรียวเฮย์นั้นก็ได้ตอบสนองข้อสันณิฐานนี้เป็นอย่างดี ด้วยหน้าที่ดูแลความสะอาด และดูแลแปลงปลูกดอกไม้ที่เขาทำได้เป็นอย่างดี พร้อมเรียนรู้สิ่งต่างๆและมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนที่อยู่รอบข้างของเขา แม้จะทีแรกเห็นเขาเป็นฆาตกร แต่ก็พร้อมจะพูดคุยกับเขาอย่างคนทั่วไป อย่าง สาวตาบอด นาม ยูเมะ ที่มักมาอยู่ที่แปลงดอกไม้ของเรียวเฮย์ โคอุเกะ แม่บ้านที่อาสาสมัครมาดูแล ยูเมะ คอยแปลอักษรเบลของให้ยูเมะ และดูแลยูเมะเวลาอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ แต่ตัวเรียวเฮย์ยังต้องเจอบททดสอบอีกมากมาย เพื่อที่จะทำการทดลองครั้งนี้ให้ได้ตามเป้าที่ตั้งไว้ โดยเขาไม่ต้องเสียชีวิต

ด้วยโครงเรื่องที่วางไว้ ผมรู้สึกเลยว่านี่คือ การ์ตูนแนวชีวิตที่พร้อมจะเรียกความประทับใจให้กับผู้อ่านแน่นอน มันเหมือนกับหนังชีวิตเรื่องนึงที่ปูทางให้เราเสียน้ำตาและซาบซึ้งในตอนท้ายเรื่องครับ ซึ่งมันก็ควรเป็นอย่างนั้นและจากที่อ่านรีวิวหลายๆคนมาเขาก็รู้สึกกันอย่างนั้น ผมก็รู้สึกครับ แต่มันไปไม่ถึงจุดที่ผมหวังซักเท่าไหร่ครับ

ทำไมผมจึงรู้สึกเช่นนั้น เพราะจริงๆแล้วผมก็ชอบอ่านการ์ตูนแนวนี้ด้วยนะครับ
ผมมองข้ามเนื้อเรื่องนะครับ เนื้อเรื่องดีอยู่แล้ว เข้าถึงคนอ่านไม่ยากเลยครับ แต่ที่ผมรู้สึกเลยคือการนำเสนอครับ การเสนอทำได้ค่อนข้างเบามากไปหน่อยครับ ตัวละครทุกตัวดูง่ายๆ มิติน้อยๆ และเลือกที่จะทำให้ดูเบาๆ ทั้งๆที่สามารถเพิ่มน้ำหนักให้มันหนักแน่นมากขึ้น โดยคนเขียนอาจจะมองว่าไม่อยากให้มีซีเรียสมากเกินไปก็ได้ครับ แต่มันทำให้หลายๆจังหวะมันทุบ กระแทกเข้าหัวใจคนอ่านได้ แต่กลับไม่ทำ มันเลยน่าเสียดายเอามากๆเลยครับสำหรับการ์ตูนดราม่าแนวนี้

สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดในสายตาผม คือการที่ตัวชีนะ ซึ่งเป็นผู้ควบคุมโครงการ เขียนมาให้ใส่ใจ ตัว เรียวเฮย์เป็นพิเศษ ออกแนวเจาะแจ๊ะกันตลอดเวลาทำให้ผมรู้สึกว่ามันออกแนวการ์ตูนสาวๆมากกันเกินไปครับ เพราะตรงจุดนี้ในความเป็นจริงผมว่ามันสามารถเป็นกันเองระหว่างบุคคลที่ทำงานร่วมกันได้แต่เขาคงไม่ใส่ใจจนถึงขนาดเหมือนเป็นแฟนกันขนาดนี้ครับ

จริงๆผมชอบเนื้อเรื่องในแต่ละตอนนะครับ มีการกระจายและมีการใส่เนื้อหาที่น่าสนใจเป็นอย่างมากเลยครับ เพียงแต่อย่างที่ผมบอกว่าการเลือกที่จะนำเสนอออกมาเป็นแนวเบาๆแทน ซึ่งหลายคนคงชอบ แต่อย่างที่บอกครับว่ามันกลายเป็นค้อนพลาสติกที่ทุบอกผมเบาๆแทนที่จะเป็นค้อนเหล็กครับ ทั้งๆที่ตัวละครหลายตัวมีมิติที่ดี สามารถเขียนขยายได้อย่างสบายเลยครับ

เรื่องนี้เขียนโดย อ.ยูอะ โคเทะกาว่า ในไทย ลิขสิทธิ์โดย สนพ เนชั่นครับ ออกมาทั้งหมด 5 เล่มจบครบ ต้องหามือสองอ่านกันตอนนี้ครับ แต่น่าจะหาไม่ยากมากนะครับ

โดยความคิดเห็นผมแล้วนะครับ นี่คือการ์ตูนดีเรื่องนึงเลยทีเดียวครับ ด้วยการนำเสนอเนื้อหาที่เข้าถึงอารมณ์ได้ง่าย พล็อตเรื่องไม่ต้องคิดมาก ตัวละครใกล้เคียงกับชีวิตเราจริงๆ แต่ผมเองแค่ไม่ชอบการนำเสนอให้มันดูนิ่มๆในเนื้อหาที่สามารถทำมาให้เข้มข้นจนหนืดเหนียวได้เลยอย่างเรื่องนี้ ในสายตาผมมันเลยทำได้ไม่สุดอย่างที่ควรเป็น แต่ก็อย่างที่บอกครับ ผมก็ยังอยากแนะนำให้หยิบหาเรื่องนี้มาอ่านกัน คุณอาจจะชอบมากจนให้เป็นหนึ่งในใจอีกเรื่องก็ได้นะครับ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *