เรื่องนี้ก็ยังคงเป็นเนื้อหาการตามหาความตายของ ยูตะ หนุ่มผู้มีอายุยืนยาวมา 500 กว่าปีด้วยการกินเนื้อนางเงือกอย่างไม่รู้เรื่อง แต่การมีชีวิตยืนยาวของเขานี้ทำให้เขาได้เจอความตายของคนรักของเขามาตลอด ทำให้เขารู้ว่าการมีชีวิตยืนยาวอยู่นี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลยครับ เขาจึงมุ่งหน้าหน้านางเงือก เพราะเขาเข้าใจว่านางเงือกพวกนี้แหล่ะที่จะทำให้เขาตายได้ ครับ

เนื้อหาเล่มนี้ก็ยังวนเวียนตามที่บอกครับ เพียงแต่เราจะเห็นเด็กสาวที่ชื่อ มะนะ เดินทางร่วมกับเขาด้วย ซึ่งตัวมะนะ นี่เป็นคนเดียวกับที่ ยูตะช่วยมาจากเรื่อง ตำนานนางเงือกที่เคยรีวิวไว้ครับ และตอนนี้เธอก็ได้ออกเดินทางหาความตายพร้อมกับยูตะ เพียงแต่ มะนะนั้นไม่ได้อยากตายเหมือนยูตะ แต่การที่เธอเดินทางกับยูตะนั้นผมว่าส่วนนึงคือเธออุ่นใจที่มีคนที่เป็นอมตะเหมือนเธออยู่ใกล้ๆและความรู้สึกดีๆตามประสาหญิงสาวกับผู้ชายครับ

และอย่างที่ผมบอกในเล่มที่แล้วครับ การอ่านเล่มนี้ให้อารมณ์อย่างเล่มที่แล้ว ด้วยสไตล์การเล่าย้อนไปย้อนมาเป็นตอนสั้นๆ มันทำให้เราเห็นภาพการค้นหาของยูตะที่ไม่แตกต่างกันมากนัก เขายังคงเจอคนที่ทั้งอยากตายและอยากเป็นอมตะ และพบเจอคนที่เป็นเหมือนกับเขาและอยากเหมือนกับเขาเช่นกัน เนื้อหาในเล่มนี้จึงไม่แตกต่างกันอีกเล่มมากนั้น เพราะฉะนั้นหากใครชอบเล่มตำนานนางเงือก เล่มนี้ก็น่าจะชอบเช่นกันครับ

รอยแผลนางเงือกนี้ ออกมาโดย สนพ สยามอินเตอร์คอมมิค ครับ เล่มเดียวจบ ออกมาตั้งแต่ปี 2548 ครับ ซึ่งต้องบอกว่าหายากพอสมควรครับ ใครที่เป็นแฟนของอ.เรื่องนี้จึงห้ามพลาดครับ แต่โดยส่วนตัวของผม เล่มนี้ไม่แตกต่างจากตำนานนางเงือกเท่าไหร่นัก การเล่าเรื่อง การดำเนินเรื่องยังคงซ้ำแนวะหาอะไรแปลกใหม่ไม่ได้ หลายๆตอนผมค่อนข้างหงุดหงิดกับเหตุผลที่ยูตะต้องเจอ การให้เขาพบเรื่องราวของนางเงือกในทุกตอนมันทำให้ผมรู้สึกว่านางเงือกของอ.เขานี่หาง่ายเหมือนมาม่าก็ไม่ปาน โอเคละผมเข้าใจว่านี่คือการสรุปช่วงที่ยูตะเจอนางเงือก เพราะในระยะเวลาชีวิตของยูตะกว่า 5 ร้อยปีนั้นเขาไม่ได้เจอนางเงือกตลอดเวลาครับ

แต่มันก็ซ้ำนะในการเจอแต่ละครั้ง จริงๆ ด้วยเนื้อหา 2 เล่มต่อเนื่องแบบนี้ผมว่าอ.เขาเพิ่มดีเทล์อะไรบางอย่างเชื่อมเนื้อหา ขยายหรือสร้างความเข้าใจใหม่ๆเกี่ยวกับเรื่องราวยูตะให้เราเข้าใจก็ได้นะครับ มือระดับอ.เขาผมว่าไม่น่าจะยาก แต่ก็พอเข้าใจสไตล์การเล่าเรื่องของอ.เขาเพราะเรื่องนี้สไตล์การเล่าเรื่องมีความเป็นอ.ค่อนข้างสูง ผลงานของอ.แต่ละเรื่องไม่ค่อยจะลงดีเทล์อะไรเท่าไหร่ บอกคร่าวๆ แล้วให้คนอ่านปะติดปะต่อเอาเอง ซึ่งหลายเรื่องทำได้ดีมากครับ แต่โดยส่วนตัวสไตล์แบบนั้นมาใช้ในเรื่องนี้และแนวนี้มันดูไม่เนียนและออกจะน่าเบื่อไปซักหน่อยครับ เรื่องนี้จึงไม่ได้อยู่ในใจผมในฐานะผลงานดีน่าอ่านเท่าไหร่นัก แต่นั่นคือความคิดของผมคนเดียว ผมยังเชื่อมั่นว่าหลายๆคนได้อ่านเรื่องนี้แล้วจะชอบครับ เพราะฉะนั้นหาอ่านให้ได้ครับ อย่าเชื่อผมทั้งหมดเลยครับ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *